Veni Vidi Vici

Пераехалатут

Sat, 20 Oct 2007 17:49:39 GMT

Шаноўныя новафрэнды. Дзіка зьдзіўлена тым, што вы мяне фрэньдзіце.
Шаноўныя старафрэнды, якія ў гушчары падзей, але ня ў курсе спраў, я пераехала ўжо даўно сюды - natatka_by.

з.ы.дзёньнік выдаляць ня буду.
рада бачыць вас у новым дзёньніку.

Усё ад ляноты: і сум у вачох, і брудныя боты.

Thu, 28 Jun 2007 21:58:12 GMT

Людзі, якія лічаць сябе адзінокімі, - лайдакі самыя натуральныя. Уся іх адзінота з-за нежаданьня шукаць тых, хто зразумее іх. Яны задумліва закатваюць вочы й чакаюць, пакуль нехта сам першы ўстане на іх шляху, а яны будуць доўга вагацца: падыходзіць чалавек ці не.

Калі я стану рэжысэрам...

Tue, 26 Jun 2007 18:04:40 GMT

Калі я стану рэжысэрам, то свой трэці фільм абавязкова здыму па наступным сцэнары.
Галоўны герой - чалавек сярэдняга ўзросту, які жыве на апошнім паверсе й цешыцца ў вольныя ад працы часіны (а іх вельмі шмат) тым, што сьверліць сьцены. Ён падыходзіць да гэтага працэсу творча: мяняе сьвёрлышкі, высьверлівае нават па нейкім узоры. Гэта вельмі мужны чалавек, які не баіцца таго, што вецер прадзьмувае яго кватэру наскрозь. Гэта вельмі пунктуальны чалавек: сьвярліць ён пачынае акурат а 7-й раніцы, пасьля робіць перапынак на 2 гадзіны й пыступае зноўку з такімі ж перапынкамі.

Паверхам ніжэй жыве дзяўчына, якая любіць ранкам спаць, прычым, прашу адзначыць, без навушнікаў. І тут вось у мяне дылема...Што будзе рабіць дзяўчына?
а)будзе працягваць спаць у навушніках, есьці ў навушнках, ды ўвогуле хадзіць па кватэры ў навушніках пастаянна, нават калі без майткаў;
б)вучыцца граць на бубнах, якія насамрэч батарэі;
в)сыйдзе з дому й пачакае покуль сьцены ня вытрымаюць і дах зваліцца на суседа, а яна нарэшце будзе жыць на апошнім паверсе й маць свой уласны выхад на дах;
г)паўторыць сюжэт фільма "Тэхаская разьня бензапілой".

Цяжка быць рэжысэрам: у тваіх рукох лёсы.

Ішоў па праспэкце ў Менску - апынуўся ў Маскве 50-х гадоў.

Sat, 23 Jun 2007 20:07:52 GMT

Сёньняшні праспэкт Незалежнасьці на некалькі гадзін ператварыўся ў вуліцу Масквы сярэдзіны 50-х гадоў. Каля крамы "Лакамка" ўзнік шапік "Табак", па тратуарах хадзілі дамы з кавалерамі ў тагачасных гарнітурах, а па дарозе праязджалі "Пабеды" з іншымі незвычайнымі для вока сучасьніка машынамі... І толькі камэры й голас рэжысэра вярнуў у рэальнасьць: жыхары Менску маглі назіраць за здымачным працэсам фільма.

Чарговы фільм Валерыя Тадароўскага «Буги на костях» называюць фільмам-мюзіклам. Малады чалавек па імені Мэлс, якога выхавалі ў добрых савецкіх традыцыях, даведваецца пра існаваньне іншага жыцьця, поўнага свабоды, і кідаецца туды з галавой. Тым ня менш, застаецца добрасумленным чалавекам. Ён, нягледзячы на тое, што шматлікія сябры пад ціскам савецкай сістэмы развітваюцца з новым жыцьцём, ня кідае джаз. У выніку - становіцца зоркай сусьветнага маштабу.

Аднак менчукам не пашанцавала паглядзець на танцавальныя сцэны з такімі знакамітасьцямі, як Сяргеем Гармашом, Леанідам Ярмольнікам ці Алегам Янкоўскім. Гэтыя кадры здымаюцца на кінастудыі "Беларусьфільм". А вось буйную сцэну-замалёўку горада здымалі наўпрост на праспэкце.

Гледачоў прасілі не фатаграфаваць, бо бліскавіцы бачны ў кадры, не падыходзіць блізка й не выдзяляцца сваім яскравым аддзеньнем нават на іншым баку вуліцы. Рух па праспэкце быў перакрыты на нейкі час ад плошчы Незалежнасьці да Кастрычніцкай плошчы.

Гэты фільм ужо ўзгадваўся ў навінах ў сувязі са сьмерцю акторкі з масоўкі. Скандал узнік з-за распаўсюду ў інтэрнэт-прасторы інфармацыі, што Натальлю Абрамчук затапталі. Аднак на "Беларусьфільме" аправергнулі гэта: прычына сьмерці - інфаркт.

На гэты раз ніякіх казусаў не адбылося, а жыхары Менску спачатку раздражнёна выяўлялі прычыну перакрытага праспэкта, а пасьля з цікаўнасьцю назіралі за працэсам. Адно, што прашкаджала ня проста глядзець, але й дыхаць, - моцныя выхлапныя газы тагачасных машын: гэта вам не сучасная адпаведасьць нормам.

Не хачу быць Паўлам Ізотавічам: пасьля першай жа вычыткі памру ад сьмеху!:)

Fri, 22 Jun 2007 18:31:56 GMT

Хто там казаў, што нам бракуе гумарыстычных выданьняЎ? Няўжо вы, наіўныя, думаеце, што сапраўдны гумар мусіць быць толькі ў такіх газэтах ды часопісах? Адкрыю сакрэт: сапраўдны гумар у газэтах, якія вызначаюць сябе як грамадзка-палітычныя.
Ехала я сёньня з працы, актыўна сымулявала працэс навучаньня ў аўтобусе (чытай: гартала раздрукоўкі артыкулаў "Советской Белорусии: Беларусь сегодня"). Патрапіўся мне на вочы матэрыял сп.Селіцкай "Консервы бьют по нервам. Энергетический напиток: добро или зло?". Мяне заінтрыгаваў радок: "Прочитав это письмо, я решила сделать собственное расследование".

Артыкул - рэакцыя на ліст жанчыны, якую клапоціць, што дачка злоўжывае энэргетычнымі напоямі. спачатку ідзе даволі сухі матэрыял пра само "зло" й з чым яго нельга есьці. А пасьля аўтарка апісвае сваё расследаваньне. Слова сп.Селіцкай (усе выдзяленні мае):

"...Ну на что не пойдешь ради журналистского эксперимента! И хотя всякие «рэдбуллы» и «ягуары» мне как наследственному гипертонику противопоказаны, я решила провести честный, хотя и рискованный опыт. Первым делом на трезвую, что называется, позвонила в УЗ «Минский городской клинический наркодиспансер» и проконсультировалась с заведующим консультативным отделением Александром Алишевичем. «В подобных напитках содержатся стимуляторы, нарушающие биоритмы организма. Происходит сбой, который может привести к самым различным заболеваниям», — уверил Александр Сергеевич.

Собравшись после таких слов с духом, все же нашла в ближайшем магазине баночку Burn. (Со второй попытки: в первый раз передо мной молодой парень забрал последнюю.) В обед выпила ее до дна, поминутно прислушиваясь к своим ощущениям в животе и в спине: не прорезаются ли где крылья. И параллельно прочесывая белорусский Интернет: что говорят наши медицинские светила на этот счет. Нашла высказанную недавно перед журналистами точку зрения главного нарколога Минздрава Владимира Максимчука с полезным советом: не злоупотреблять «энергетиками», особенно молодежи, и выпивать не больше одной баночки напитка в день. Ибо смертельная доза кофеина для человека — 10 г.

Затем я вновь обратилась в городской наркодиспансер. На этот раз к главному врачу Сергею Молочко. И призналась честно: баночку–то я уже употребила — каких последствий ждать?

В ответ Сергей Михайлович добродушно посмеялся и заверил, что привыкание, конечно, может возникнуть ко всему, в том числе и к подобным напиткам. Да, молодежи, подросткам и больным–сердечникам следует относиться к ним с осторожностью. Реакция у всех может быть разная. Потому медики разделяют опасения тех, кто выступает против неумеренного употребления энергетических допингов. Но о чем можно говорить, пока не проведено сравнительных испытаний?

И конечно же, тщательного химического анализа продаваемой у нас продукции, добавила я от себя. Ведь нечистоплотные производители могут намешать туда действительно чего угодно и в любой пропорции.

Свою статью я писала до 9 часов вечера. Крылья у меня за это время не выросли. А вот пить в силу стоящей на улице жары очень хотелось. Обычной, знаете ли, минералки."

Увесь артыкул

Чытаць свае матэрыялы часам карысна

Mon, 18 Jun 2007 15:45:11 GMT

Сядзела пісала артыкул пра тое, што "спасеніе утапаюшчых - дзела рук саміх утапаюшчых". Ну й па дабрыні душэўнай вырашыла кінуць спасылку на правілы паводзінаў. Кінула. Прайшло паўгадзіны. Тыцнулі носамі, папрасілі перачытаць. Чытаю.

3. Hе купайтесь в нетрезвом состоянии. Если в процессе купания у вас внезапно наступило нетрезвое состояние - зовите на помощь. Если в нетрезвом состоянии внезапно наступило купание - значит, вы упали с моста. Если же вы упали с моста, а купание не наступило - значит, вы еще летите.

4. Hе заплывайте за буек. Если вам так уж любопытно, вытащите его на берег и внимательно рассмотрите.

10. При купании в тропиках всегда необходимо иметь с собой свисток и полосатую палку. Если после трех свистков акула не остановилась, махните палкой. Если она и тогда не остановится, можете снять с нее номера и оштрафовать.

11. Если, начав тонуть, вы увидели золотую рыбку - значит, вам повезло. Если много золотых рыбок - вы тонете в аквариуме.

Баян страшны, але мяне прабіла на хіхі. На хіхі не ад самога тэкста, ад маёй падборкі.
Ага. Можаце мяне пабіць буйком, махнуць палкай і забраць нумары;) Штрафам я не аблагаюся: я вам не акула.

UPD: Пакінула ўсё так, як зрабілі мае ручкі без папярэдняга пагадненьня з мозгам. Мозг супраціўляўся, але хуткім чынам быў выключаны.

Кстати, где твои крылья, которые нравились мне?

Sat, 16 Jun 2007 16:46:29 GMT

Здымаем жыцьцё - атрымліваем фотаздымак.
Здымаем фотаздымак - атрымліваем жыцьцё.

з.ы.аўтар гэтага шэдэўра эстэтыкі, які я здымала, скардзячыся на шкло, застаўся ў аналах выставы...шкада.

Што ў вас на праезд? Дайце я вас панюхаю...

Fri, 15 Jun 2007 17:02:11 GMT

Прапаную Мінсктрансу разам з кампаніямі, якія рэалізуюць антыперспіранты, правесьці акцыю.
Вы набываеце квіток, а разам з ім атрымліваеце маленькі антыперспірант. І квіткоў больш купляць стануць, і папулярнасьці кампаніям надасьць, і, галоўнае, езьдзіць стане ў транспарце больш прыемна.

~~а тых, хто будзе пахнуць непрымна, штрафаваць~~

Толькі назва акцыі не прыдумваецца. Дапамажыце, а?

Горад пінгвінаў, Леніна й мэтро.

Mon, 11 Jun 2007 13:39:24 GMT

Калі б я была мыжчынам і жыла ў 19 стагоддзі, Леў Мікалаевіч Талсты лічыў бы мяне добравыхаваным маладым чалавекам, які ведае, чаго хоча ад жыцьця. Аднак я дзяўчына (і гэта мне жах як падабаецца.каму яшчэ. а?) і жыву зараз. Вось таму, Леў Мікалаевіч, я не сяджу дома й ня пудру носік, а вандрую. Паколькі Эўропу я зусім нядаўна бачыла, учора было прысьвечана Беларусі, а дакладней - Маладэчна .

Шаноўныя пасажыры, прашу заняць вашыя месцы ў вагоне, а праваджаючых папросім выйсьці. Наш цягнік едзе да станцыі "Маладэчна", і глядзець на гэты горад мы будзем зь невялічкай доляй сарказму й менавіта так, як на фотцы:)

Вакзал нічым не адрозьніваецца ад сотні такіх жа па Беларусі.

Гісторыя горада - гэта не падручнікі, якія пыляцца на паліцах, гэта яго будынкі ці рэшткі ад іх. Вось менавіта са старажытнымі будынкамі ў Маладэчна праблема. Здаецца, і горад стары (першае ўзгадваньне ў 1388г.), аднак Палац быў спалены ў 18 ст, таму гісторыяй тут калі й пахне, дык выключна савецкай.

Што вы шукаеце ў кожным беларускім горадзе? Правільна, таваГ'ышы, Леніна. Маладэчанскі Ленін любіць выступаць, таму знаходзіцца побач з рупарамі. А так, у тыя рэдкія часіны, калі маўчыць, ён трымацца зубамі за дрот, каб неяк стрымліваць сябе.

Маладэчна ў гэтыя часіны нагадвае звар'яцелую маладую, якая так баіцца прапусьціць вясельле, што навязвае на сябе сотні стужачак, нацягвае сукеначкі й панчошкі. А ўсё з-за таго, што хутка пачнецца фэстываль "Мала93ечна".
Назва яўна сьведчыць пра вялікую любоў маладэчанцаў да арыхметыкі й словаскладаньня. Калі з "мала" і 93 усё зразумела, то што такое "ечна"??? Мясцовыя гаворкі - надзіва цікавая рэч.

Вось вам прыклад. Цяпер я ведаю, за што атрымала 8 на іспыце па белмове. Ну куды ж мне болей, калі ў маёй галаве няма аніводнай думкі, скуль пайшло слова "скора".

Маладэчанцы - народ глыбока рэлігійны. На кожным кроку толькі й чуваць "Упасі Боже, на что более".

Яшчэ маладэчанцы вельмі глямурныя. Ня ведаю, колькі ў іх эма, аднак ружовы колер руліць са страшнай сілай.

Манаполіі й Маладэчна - рэчы, якія жыць адно без аднога ня могуць. "Фантазія" - манапаліст на касмэтыку й парфумэрыю. "Пінгвін" - на піцэрыі. Жыцьцё - штука няпростая. Вось, вы скажыце, а чаму піцэрыя называецца "Пінгвін", лягічней было б назваць так краму з чым марожаным. Але ж ня лёгікай адзінай жывы чалавек:)
Калі бусел - сымбаль Эльзаса, дык пінгвін - Маладэчна, пачынаючы з крам, сканчваючы сьметніцамі.

Цэнтральная вуліца Маладэчна, на нашае зьдзіўленьне не называецца ні Камуністычнай, ні імя Леніна, ні нават Савецкай. Яна, паводле афіцыйных зьвестак, носіць ганаровую назву Прытыцкага. Аднак народ называе яе Брадвей.
Насамрэч, горад Маладэчна славіцца ня толькі сваёй савеччынай, але й апазыцыйнасьцю. Яны міла ўжываюцца побач. Вось вам вуліца Прытыцкага й крывавы сакавік:)))

Увогуле, маладэчанцы - страшна апазыцыйныя людзі. Мала ім расьцяжак на вуліцах, мала ім лічбы 25, мала ім крамы "Джынс", дык яны яшчэ любяць зьбірацца ля гэтага помніка, махаць сьцягамі й таньчыць свае абрадавыя танцы.

Але на дапамогу чэсным людзям заўсёды прыйдуць плякаты. Вось такога ў Менску я ня бачыла.

Калі нехта думае, што ў Маладэчна можна прыехаць адпачнуць ад гарадзкога гвалту, ён памыляецца. Горад падзелена на дзьве варожыя групоўкі: "Лясныя" й "Балота" (паводле назоваў раёнаў). Банды Нью-Ёрка не ўяўляюць, як пацаны Маладэчна адносіны выяўляюць. Звычайна тусы зьбіраюцца ў Цэнтральным парку. Там жа знаходзяць прытулак бамжы й панкі.
Панкі - народ забаўны. Яны зьбіраюцца ў закінутым будынку танцпляцоўкі ў парку й пачынаюць трэніцца ў чыстапісаньні.

І не кажыце, што яны толькі й могуць, што абпісваць тэрыторыю! У іх галовах ідуць складаныя хімічныя працэсы, якія яны адлюстроўваюць на сьценах.

Маладэчна - горад кантрастаў.

Калі вас спытаюць, у якіх гарадох ёсьць мэтро, сьмела называйце ня толькі Менск, але й Маладэчна. (а гэта сусьветная тэндэнцыя. падумаеш, бачыла я гэтае мэтро ў Турыне. шкада, што звонку толькі) Прычым маладэчанскае мэтро мне падабаецца значна больш, чым менскае.

Нехта пісаў, што ў Маладэчна прыгожае толькі неба. Можа, ён і меў рацыю. Любая рэч зіхаціць, калі яе павярнуць да сонца. Вось і Маладэчна можна варочаць то савецкім бокам, то апазыцыйным. А можна радавацца таму, што адтуль выходзяць добрыя людзі (як pazzanka), што там яшчэ поле непаханае для працы й у маладэчанскім мэтро добрыя афіцыянткі, якія гатуюць супэрскую чырвоную гарбату.

Дайце Глебушку хлебушка

Thu, 07 Jun 2007 20:23:07 GMT

На што толькі ня пойдзе беларуская футбольная зборная дзеля перамогі.

надпіс на дрэве жаданьняў ў Лошыцкім парку

Сьлёзы - гэта не для ўсіх.

Tue, 05 Jun 2007 19:46:07 GMT

Вялікія сонечныя акуляры карысны ня толькі тым, што засьцерагаюць вочы й скуру вакол вачэй ад моцных прамянёў амаль зенітнага сонца. Яны хаваюць ня толькі позіркі, але й сьлёзы. Адно толькі пасьпявай выціраць са шчок. А так ніхто й не заўважыць.

У цябе на носе болька, у мяне на йлбе гузак. Я на мове размаўляю, ты на ёй жа аніяк.

Mon, 04 Jun 2007 10:14:50 GMT

Вышыня тваіх адзнак адваротна прапарцыйна тваёй заработнай плаце.
Мікола Б.

Ёсьць адзін выкладчык, які спачатку мяне давядзе да сьлёз, а пасьля да сьмеху (прычым ён пра гэта ня ведае:)).
Ну хто яшчэ можа зрабіць мне балюча (чытай: ня выслухаць), а пасьля даслаць праз аднагрупніцу ліст з інфой, што мне аўтаматам 9? ~~ааа патэліць баіцца:)~~
Я ўжо пачала думаць, што паўтару лёс Хельгі. От жа сястрычкі. Нават праблемы з аднымі й тымі ж прэподамі)

А сёньня. Сёньня мяне проста да глыбіні душы абурыла выстаўленьне адзнак на іспыце па беларускай мове. Дзякуй табе ~~Божа~~ Алесь, што суботні вечар я правяла не з рэматычнай дамінантай. Але патраціла нядзелю для таго, каб адказаць у чым розьніца паміж "на дварэ й на двары"! Мяне такія пытаньні зьневажаюць. Я не ў дзіцячым садку, прабачце. Мяне б яшчэ папрасілі праскланяць слова "маці".

Але абурае іншае. Іспыт прымала лектарка (добра, спадарыня Самусевіч для тых, хто ў справе:). І я яе разумею й паважаю як выкладчыка. А рэйтынг выстаўляла іншая выкладчыца (слова "выкладчыца" выкарыстана як троп - гіпербала).
-Я ўсяго 30 (тГ'ыццаць) год пГ'ацую на кафедГ'ы, - любіла заяўляць яна.
І рэйтынг у нашай групы проста "зашкальвае" па Фарэнгейту.
-Ну Вы ж Г'азумееце, што я не магу паставіць Вам высокую адзнаку, бо Вы ж можаце не адказаць на іспыце на яе. Ды й Самусевіч будзе падазГ'она глядзець на гэта.

Шаноўная сістэма адукацыі, чаму ты пабудавана на боязі? Чаму выкладчык семінарскіх баіцца лектара? А лектар глядзіць на карціну семінарскіх і бязвольна разводзіць рукамі? Чаму высокія адзнакі забаронены? Чаму я мушу адказваць па падручніках 1975-га года? Чаму я мушу схіляць галаву перад воляй выкладчыка, калі маю свае думкі? Чаму я мушу бубнець свой даклад ля дошкі, а не магу пэрфомансаваць? І чаму чым ніжэйшую пасаду займае чалавек, тым больш ён прагне даказаць сваю значнасьць?

Мне крыўдна. І за сябе, і за групу. Я лічу, што не адзінай тэорыяй жывы журналіст. І з усёй маёй павагі да выкладчыкаў БДУ, не магу трываць некаторыя няправільныя дзеяньні. Я ня геній у беларускай мове. Я не шукаю спачуваньня. Я жыву мовай, а не цытатамі з кніг Бурака, Яўневіча й слоўніка Крапівы. Я ня ўмею ўсьміхацца выкладчыку й ківаць яму, калі ён нясе лухту.

Скажаце, было б з-за чаго галаве балець: нязначная несправядлівасьць. Аднак такіх несравядлівасьцяў на кожным кроку. Мне далёка да Супэр-мэна й яго барацьбы з сусьветным злом. Вялікая несправядлівасьць складаецца з маленькіх.

з.ы. я люблю цябе жыцьцё!
па частках і суцэльна ўсё=)

Мудрасьць простая мая: будуць куры - буду я:))

Wed, 30 May 2007 20:15:57 GMT

Ішлі мы ўчора з маім ~~каханым~~ прысушаным Сержуком з пасядзелкі па праспекце Скарыны й разважалі, куды падацца ўлетку. Гэтага азіята цягнула на Таджыкістан, Казахстан і чорведаеякіяшчэстан, Ганначка, што шпацыравала побач, была за ~~Беларусь~~ Эўропу. Я пашорквала ножкай, апускала вочкі й бубнела пра сваю Барселону й была актыўна ня супроць Японіі. З намі яшчэ ішоў meramo, але за яго зьневажаньне прафэсіі журналіста я вырашыла яго амаль ня ўзгадваць:))
-Што там твая Барселона? - пытаў Сяржук.
-Гаўдзі, - крычала я. - Ты хоць разумееш? Гаўдзі!
-Людзі - вось, што істотнае. Мне нічым не запомніўся Кракаў, хоць я па ім доўга блукаў, а вось Ўроцлаў - ахвігенны горад, бо мы там зь мясцовым насельніцтвам добра патусілі.
-О так. Я люблю зьлівацца з народам, - рамантычна зацягнуў meramo

А мне патрэбны горад. Я не адмаўляюся ад людзей, проста пакуль увесь горад не аббегаю - не супакоюся. Я размаўляю з горадам, слухаю яго, бясконца фоткаю, калі даюць цацку малпе) І мне шкадавата часу на півас у кампаніі мясцовых жыхароў. Прычым, ніякім турыстам я сябе не адчуваю. Хутчэй Калумбам) Людзі - апасьля, спачатку горад: яго вежы й касьцёлы, дарогі й дахі. І пахі, і гукі.

з.ы. Ставіць помнік Гаўдзі ёсьць найвялікшае глупства:
а) ніхто ня здолее зрабіць нешта нават прыблізна вартае гэтага Чалавека;
б) для Гаўдзі мала помніка ў нашым звычайным уяўленьні. Яму помнікам з'яўляецца ўся Барселона.

Як я рада, што й вы ў Prada:)

Mon, 21 May 2007 12:43:31 GMT

- У чым праўда, брат?
- У Prada, сястра!

foto by latafex

Перадперадапошні дзень

Sat, 19 May 2007 22:30:43 GMT

Сёньня я зразумела, што:
1.Нішто не бывае такім важным, як разраджаны падчас здымкаў акамулятар:)
2.Дзякуючы гэтаму акамулятару, мне палёсіла пазнаёміцца з цудоўным ксяндзом Андрэем, зь якім у нас ужо з'явіўся супольны праэкт.
3.Зімой і ўлетку, днём і ноччу Кальварыя зэ бэст.
4.Месца на Кальварыйскіх могілках каштуе 1300000 бр.
5.Галоўнае ў працы аператара - не забыць зьняць накрыўку на аб'ектыў:)
5*Здымаць стэнд_апы, адначасова трымаючы паперку для карэспандэнта,- не самае прыемнае практыкаваньне для спіны.
6.Што можа выклікаць большае замілаваньне, як не размова за кадрам падчас буйных плянаў могілак пра аб'ектывы й матрыцы фоцікаў?
7.Я па-ранейшаму актыўна губляю гузікі й кавалкі флэшак.
8.У мяне не атрымалася зрабіць сардэчка з грудзей у колькасьці 2 пары. Затое я адарвалася, пасыпаючы мукой Ленкіну галаву.
9.Бедны сп.Капцаў: ён жа жанаты, а мы ціпа ня можам па-іншаму фоткацца;)
10.Я люблю сваіх суслікаў, баброў і выслікаў. Асабліва ноччу. Асабліва пасьля кефіру.

Бальзам "Бальзак" на ноч

Wed, 16 May 2007 21:01:47 GMT

Бальзак піў шмат кавы (з-за чаго, па адной з вэрсій і памёр) і стаяў на халоднай падлозе, каб не хацець спаць.
Я не люблю каву й холад, але ўсё адно ня сплю.
Я ня сплю днём, як Бальзак, але пішу ноччу, як Бальзак.
Я не пераходжу на гашыш, як Бальзак, але мне мала што дапамагае сфакусавацца.
Я не хачу памерці ў 51 год, як Бальзак, ад менінгіта/хваробы сэрца/яшчэ якой навалы, як Бальзак.

ТАМУ Я АДПРАЎЛЯЮСЯ СПАЦЬ
бо інакш мае нашчадкі будуць чытаць 98 тамоў маёй бязглуздай пісаніны ~~як нашчадкі Бальзака~~

Мо Літва?

Tue, 15 May 2007 11:43:10 GMT

Ад гэтых выходных я буду адпачываць цэлы тыдзень. Мала таго, што згараю ад сораму, што праспала ўвесь вечар панядзелка, дык я яшчэ згараю ад тэмпературы, якая павысілася, і ад таго, што мне вельмі цяжка гаварыць, бо горла разрывае. Але, выбачайце, пайшла ты, хвароба, да чорта нямога - а мне хварэць няма часу!

Я шмат чаго зразумела за гэтыя тры (прыгоды пачаліся ў пятніцу) дні, я вырашыла канчаткова стасункі з адным чалавекам, адкрыла для сябе іншага й улюбілася ў яго (думаю, што нагадаць пра рознасьць любові й каханьня варта). Я зразумела, што Вільня, тая мая любімая, непаўторна, утульная, што баваўняныя шкарпэткі ў палосачку, летувісская, а не літоўская. Позна...

А пост я хацела прысьвяціць сп.Калдуну (у народзе проста Калдыр). Гэтая Эўравізія мне запомніцца надоўга, бо глядзела я яе ў самых розных месцах і з рознымі людзьмі.

Паўфінал быў бы надзвычай цікавым для ўсіх, калі б нашую перапіску па асьцы з katechizis падчас прагляду трансьляцыі пускалі б бягучым радком. А вось фінал, як я меркавала, абыдзе мяне бокам, аднак ад лёсу не сысьці.
У 22 гадзіны суботы я піла гарбатку й думала больш пра тое, дзе я буду ночыць, бо ніякіх перспектыў, апроч намёта на гары Гедыміна не было. Аднак пасьля ночы ў Медніцкім замку хацелася простага чалавечага шчасьця: душа, ламіната й чыстых шкарпэтак. Усё гэта мне, на вялікае шчасьце, было прадастаўлена разам з запрашэньнем ехаць глядзець Эўравізію. Але можна запэўніць Тоні Блэра, што ён ніякі актор, але пераканаць Міколку ехаць са мной проста немагчыма (недарма ў яго мянушка - Амапавец)).

Таму мы вырашылі утрох (ну куды я без latafex?) прагуляцца. Тактактак. Вечаровы Ўжупіс быў перайменаваны ў Ужопіс пасьля таго, як мы заблукалі. Не, вядома, па вэрсіі Міколкі, мы проста зрэзалі, але я нешта не магу зразумець, чаму прачасаўшы палову кальцавой, мы можам лічыць гэта найкарацейшым шляхам) Вось яны, мужчыны. От толькі даверся ім - завядуць чорт ведае куды.

Дзяўчаты! Вы ведаеце ў чым сакрэт самага рамантычнага спатканьня? Ды ў тым, што за 3 хвіліны вы забіраецеся на гару Трох крыжоў, а пасьля за паўхвіліны зьлятаеце зь яе з хуткасьцю тэрмаядзернай рэакцыі.
Дзьмітры Калдун, калі я ляцела з гары, я ня думала пра цябе. Адзінае, што я пракрычала Міколку, які трымаў мяне за руку, каб я ня вылецела на павароце: "Калі мы сустрэнем на шляху машыну, я пацалую лабавое шкло хутчэй, чым скажу "мама". "Пацалуй тады лепш мяне зараз", - прапанаваў Міколка, але тут ззаду падляцела Юля:)

Зварочваючы з Катэдральнага пляца, я пачула ў кавярні песьню Босніі й Герцагавіны. Вільня ўмомант апусьцела: хто глядзеў дома, хто сядзеў у кавярні - усе прыліплі да тэлекаў. Ля Ратушы я пачула магічнае "ворк ёр мэджык" і падпрыгнула ад радасьці так, што маглі пазайздросьціць любыя баскетбалісты:) Ну вядома, я ціха гэта зрабіць не магла. Па таму, як на мяне пазіралі летувісы, няцяжка было здагадацца, што Калдыра тут ня вельмі любяць. Дзіўна, ім жа падабаецца сьлізьмавы Баклан.
-А мне пофіг! - сказала я. - Галоўнае не прапусьціць любімую Сербію.

На агульную сустрэчу мы спазьніліся на 15 хвілін, але прыляцелі не апошнімі. На месца начлега прыбылі пад канец выступаў. Ці цэ клёва выступала Сярдзючка, я даведалася ад суначлежнікаў, бо ў той час была ў душы. Аднак паглядзела на яе амплуа й падумала, што тыя кальчугі, якія бачыла днём, насамрэч нішто ў параўнаньні з гэтым гарнітурчыкам Веркі:)

Я ахвігевала ад радасьці, калі пабачыла Апакаліптыку й будзіла Юліуса са словамі: "Дурніца! Папсьня сышла, паглядзі, хто зараз!" За Сербію перажывала адна я з усёй кватэры, таму на маё жыцьцё пакушаліся спальнікамі й прапановай заперці мяне ў ваньне. Дарэчы, прыкольна глядзець трансьляцыю па-летувісску, калі ніхерусенькі не разумееш. Калі выстаўляліся адзнакі, мы ледзьве не запісвалі, колькі якая краіна паставіла Беларусі.
-Я з імі разьбяруся на нейтральнай тэрыторыі, то бок у Вільні, - сказаў Міколка.
Ну вынікам я ўсё адно радая, бо як жа не радавацца, калі Эўропа яшчэ не зусім згубіла густ.
Карацей, сп.Kалдун, прашу выслаць мне cлоік мёда, каб я пасьля крыку падтрымкі для Вас магла нешта казаць, а беларускім мытнікам рэспект і ўважуха за чалавечую падтрымку мяне на мяжы ў лядовым вагоне цягніка Калініград-Гомель.
Ворк ёр мэджык, спадарства. І да прыбудзе з вамі адвечнае пытаньне сербаў: "Mo Litva?"

проста Эўравізія!

Thu, 10 May 2007 21:01:50 GMT

natatka (23:54:42 10/05/2007)
ворк ёр мэджык!
Miaucher (23:55:12 10/05/2007)
а па-нашынскі? ))
natatka (23:55:34 10/05/2007)
ты калдыра глядзела?
Miaucher (23:55:57 10/05/2007)
неа
Miaucher (23:56:10 10/05/2007)
як ён? усіх парваў?
natatka (23:56:34 10/05/2007)
ён парваў сваю кашулю
Miaucher (23:56:41 10/05/2007)
бедненькі
Miaucher (23:56:48 10/05/2007)
у чым дадому зараз ехаць
Miaucher (23:56:57 10/05/2007)
тут жыш яшчэ не 30
natatka (23:57:19 10/05/2007)
ня ведаю
natatka (23:57:27 10/05/2007)
мо яму Абульбаш пазычыць сукенку
Miaucher (23:57:39 10/05/2007)
цяжкая. не падыме
natatka (23:58:01 10/05/2007)
чорт. а ён так схуднеў
natatka (23:58:29 10/05/2007)
тады пазавем Баклана: ён даташчыць. ён жа ўмее поўзаць па сцэне
Miaucher (23:58:38 10/05/2007)
а то. страціў столькі сілаў каб кашулю разарваць

Аўтарытэт - страшная сіла:)

Wed, 09 May 2007 15:17:20 GMT

Хто вы кажаце зараз прэзідэнт Францыі? От і я кажу: не паўсюль Сарказі) не паўсюль.

Сустракаю я сёньня суседку з ніжэйшага паверху. Яна ўся такая шчасьлівая ад сёньняшняга сьвята
(хто ня ведае, сёньня ДН у David Grahan. прынамсі гэта адзінае сьвята, якое можа яе больш ці менш тычыцца. Дзень Перамогі маю суседку абышоў сваім парадам і толькі крыху абстраляў салютам)
Еду, значыць, я ў ліфце з думкамі пра пераконваючую камунікацыю, а яна мне й кажа:
-Што ж вы, Натальля, майго сына падманваеце? - і нагадвае мне эпізод падчас выбарчай кампаніі ўва Францыі.

Спытаў неяк мяне маленькі хлопчык Дзіма, хто будзе французскім прэзідэнтам. Вядома, я з цьвёрдай упэўненасьцю адказала: "Руаяль!". Мы пасьля доўга разам вучылі гэтае прозьвішча, бо ў Дзімы яно атрымлівалася "раялем". Пасьля хлопчык прыйшоў у свой дзіцячы садок і расказаў гэтую палітычную навіну ўсім сваім калегам:) Выхавацелькі за галовы пахапаліся й рэальна таксама падумалі, што ўжо ўсё вырашана. Ну на гэтым гісторыя й скончылася б, калі б не навіны на АНТ. Вось тады выхавацелькі рэальна не зразумелі сітуацыі на заходнем фронце й пачалі званіць маці Дзімы. А хлопчык усё адно бегаў па пакоі й крычаў: "Раяль. мне так Ната сказала!"

Так што, ня ведаю, як там лічаць у сьвеце і ўва Францыі, а дзіцячы садок №542 ня можа паверыць у прэзідэнцтва Сарказі. Вось яна, тая меншасьць, цікаўнасьці якой не ўлічылі падчас выбараў, як пісаў Генры Тора.

з.ы.Спадарыня Руаяль, сардэчна запрашаю Вас у дзіцячы садок №542 г.Менска. Там Вас чакаюць (асабліва Дзіма). І там Вы будзеце паўнапраўным Прэзідэнтам!
просьба ўсім тым, хто мае нейкае дачыненьне да Руаяль, перадаць ёй запрашэньне:))

Мама, я радыё люблю!

Mon, 07 May 2007 19:38:07 GMT

Прабіла мяне на паэзію. А ўсё з-за таго, што сёньня зашыбенны дзень: сьвяты вельмі блізкіх мне прафэсій.
Пачнем з радыёфізыкаў. Даражэнькія, як я магу вас не любіць, калі ўсе свае 19 год я жыву з радыёфізыкам пад адным дахам (прывет татачка), гуляю з радыёфізыкамі ў футбол, слухаю пра лазерную спэктраскапію й іншую лаянку? Дык вось. Люблю я вас ад іона да сінхрафазатрона (я ведаю, што гэта. ёў!)

А цяпер для тых, хто на УКХ і ФМ ..~~радио...оно доступно всем!~~
я тут вершык напісала. зацаніця)

сьветлай памяці М.Багдановіча

Ведай, брат малады, што ў вушах у людзей
Коркі, тоўстыя, быццам каменьні.
Не прапусьцяць яны кволы голас тады,
Не ўздрыгнуць чыёсьці сумленьне.
Ты нясі моц душы, запаўняй свой этэр
Гукам звонкім, рашучым, няхісткім.
І тады коркі вылезуць вон, як смаўжы,
Rather quickly, хуценька і wszystko!

p.s. спачатку верш быў напісаны для merillin, як маёй любімай радыёжурналістцы й проста харошаму суслу.
урачыста абяцаю слухаць ня толькі рэпартажы знаёмых, але й проста так радыё. часам..

Рыторыка

Mon, 07 May 2007 13:24:49 GMT

Практычныя заняткі па рыторыцы й маўленьні адбудуцца 8 траўня (аўторак) на Ўправе БНФ (Варвашэні/Машэрава, 8)
Выкладчык: Валеры Мазынскі навучыць вас правільна чытаць і выступаць на публіцы.
Пачатак: а 19-й (просьба не спазьняцца)
Патрабаваньне: прынесьці з сабой урывак любога тэксту на беларускай мове й прачытаць (не на памяць)

сіноптыкі.by must die!

Wed, 02 May 2007 12:00:16 GMT

Сёньня Менск - гэта плаўлены сыр. Такі прыемна цягучы, па бакох хрумсткі й жоўценькі) Вецер абдзьмувае, але гэта толькі робіць смак сыра яшчэ прыемнейшым. Я яшчэ дакладна ня вызначылася, які гатунак, але што сыр - тое стопудняк!
з.ы. і гэта зусім не з-за таго, што мне ўсю папярэднюю ноч сьнілася, як я выбіраю сыр у Вільні
і абсалютна не таму, што я буду выбіраць сыр зусім хутка й абавязкова ў Вільні (вам якога прывезьці?:)
і ўжо дакладна не з прычыны майго паяданьня піражка з сырам сёньня ў "Лёндане"

проста вы самі паглядзіце й прынюхайцеся. ну сыр я вам кажу, СЫР!!

з.ы.ага. ну і карыстаючыся момантам, хачу перадаць прывет ~~сябрам, якія карыстаюцца "маментам"~~ сіноптыкам. каралева Bелікабрытанская вы наша+)

Sat, 28 Apr 2007 23:20:36 GMT

На мяне глядзелі вялікія, на выкаце вочы, з чырвонымі пражылкамі на яблыках. Вочы, якія абсалютна не супадалі з пазіцыяй "журналістка беларускага радыё". Ня тыя гэта былі вочы.
-Скажыце, а што рабіць, каб вібрацыя мабільнага не замінала запісу? - спыталі вочы.
-Адключыць тэлефон, - адказала я.

Яна адключыла тэлефон, я адключыла язык і ўключыла вушы.
Мы абедзьве шукалі паратунку ад таго, што адбывалася навокал: мне было да колікаў у жываце непрыемна ад патасу, ад глупства падзеі, яна знайшла ва мне вушы. Яна казала пра супадзеньне сумных і вясёлых дат у яе сям'і, пра новы альбом П., пра свайго дзіцёнка і перадачу... Яна казала без перапынку на выдах.

Я адключыла вушы і ўключыла вочы.
Яна была невысокай, пухленькай, нібы нейкая цацка-неваляжка. Што тычыцца яе вопраткі, то тут падбіралася толькі адно слова - аніякая. Яна была, як кавалак шэрага неапрацаванага палатна на чалавечым целе."Жданы..." - круцілася ў галаве. І ў яе быў круглы жывот. Я не люблю жанчын з жыватамі, калі яны нецяжарныя. Яна не была цяжарнай. Яна была проста з жыватом, які моцна сьцягваўся спадніцай.

Я адключыла вочы і ўключыла памяць. Яна была такой, як усе жанчыны на тым беларускім радыё. Такая і не такая адначасова. Што ў ёй было непадобнага? ВОЧЫ!
Я ўключыла мозг. Ён выдаў мне набор з трох літар - ШДК. За гэтыя літары я прабачую людзям усё. Магу тады растлумачыць усе іх дзеяньні. Толькі гэтымі трыма літарамі. Толькі яны могуць апраўдаць усё.

Я ўключыла язык.
-Я таксама калісьці...
Яна затарабаніла мне пра сакрэты іх каманды. Мне жахліва не спадабалася, што заваяваць давер, яна вырашыла такім танным мэтадам. Але зноўку - ШДК.

Яна гучна шаптала. Я ўключала час ад часу галаву, каб ёю матляць. На нас глядзелі тыя, каму было прыемна, калі праціўная салодкая маса лілася ім у вушы. Мы зьбеглі. Разам. Мяне амаль ванітавала. Ад таго, што я не магу больш пісаць пра культуру. Яна падбадзёрвала - яна гэта робіць ужо 5 год. Я б павесілася.

Яна сышла хутка, ледзьве разьвітаўшыся. Але я радавалася, што хоць такія людзі разумеюць сітуацыю, што яны мне кажуць пра лайновасьць падзеі, пра непатрэбны палацарэспублікавы патас. І я тлумачыла ўсё літарамі ШДК.

А пасьля я паслухала яе рэпартаж. Праз пяць сэкунд я мыла вушы. Ад салодкай вадкасьці. Што б вы ні казалі, а гэтая вялікая школа перароблівае чалавека пад сябе. Нават з трыма літарамі ў вачах - ШДК.

з.ы.шдк - што?дзе?калі?

ешце, дзеці, кактусы - будзеце здаровы! малако ўжо ня коціць, у Бабруйск, каровы!

Wed, 18 Apr 2007 17:30:12 GMT

ем кактусы. ужо трэці дзень. страва - на аматара (і гэта моцна сказана). я да такіх аматараў яўна не адношуся. кактусы, дарэчы, мушу адзначыць, дрэнна ідуць: спачатку вы коліцеся пальчыкамі, затым ледзьве можаце праглынуць, аднак ў рэшце рэшт сардцавіна, мяккая і сакавітая, прыносіць нават задавальненьне. на некаторы час. Да новых іголак.

дарэчы, сярод пабочных эфектаў назіраецца суцэльная паніка, няўпэўненасьць у сабе, імкненьне паскуліць камусьці ў камізэльку і пастаянны зуд у адным месцы: а іголкі даюць пра сябе ведаць. ага)

эфект будзе заўтра. і дваццай пятай голкай адчуваю, што будзе зусім не такі, для якога я ем кактусы.

ніколі не выводзіла з раўнавагі так моцна тое, што мне ўказваюць: гэта ты яшчэ не праходзіла. ня лезь сюды.

галоўнае пераканаць сябе ў тым, што гэта цікава, а там, прабачце, о шырокія масы, куды вы дзеніцеся? паводле дыфузнай мадэлі Роджэрса, мне трэ пераканаць усяго толькі 5%, а паводле Юнга, масе заўсёды патрэбны ня толькі той, каму падражаюць, але і той, каго баяцца і хто кіруе.

невылечна школьныя людзі: сёньня мы ёсьць і заўтра мы будзем!

Fri, 13 Apr 2007 15:02:13 GMT

так міла адзначаць, што ў юнацтве можаш ты ня жыць, але "школьнікам" будзеш заўсёды. універ, асьпірантура-магістратура(як жа я ў гэтым блытаюся, чорт), курсы.... тактак. дарослыя людзі, але паводзіны школьніка - яны назаўсёды, хто б мне за гэта не адцягваў вушы)

замалёўка "а цяпер праверым д/з" заўсёды ідзе па аднаму сцэнару.
на расслабоне ўсе займаюцца да таго, пакуль выкладчык не запытае пра д/з, якое (учора была паці/рамантычная ноч/учорашні вечар не магу прыгадаць) не выканана. прычым у добрай частцы. і тут пачынаецца выпілоўваньне кружкоў на сшытку вачыма, падлічваньне мух на столі, стомленыя позіркі і цяжкія ўздыхі, пошук нечага архіважнага пад сталом ці ў сваіх паперках... і вось нарэшце цягнецца кволая рука. усё ўздыхаюць так, быццам іх самалёт пасьпяхова прызямліўся. валанцёр адказвае, атрымоўвае сваю порцыю "ах.ты вумнічка" і самалёт узьлятае ізноў. зноўку рызыка. зноўку пошук ісьціны ў паперках.
-Ну чаму ніхто апроч яе не рыхтуецца? Вы як у школе!
-Ну правільна: выдатніца ёсьць, хай і адказвае.

"школьнік" - гэта назаўжды!

з.ы.маім любімым вучням: намёк зразумелы?;))