Мудрасьць простая мая: будуць куры - буду я:))

Ішлі мы ўчора з маім каханым прысушаным Сержуком з пасядзелкі па праспекце Скарыны й разважалі, куды падацца ўлетку. Гэтага азіята цягнула на Таджыкістан, Казахстан і чорведаеякіяшчэстан, Ганначка, што шпацыравала побач, была за Беларусь Эўропу. Я пашорквала ножкай, апускала вочкі й бубнела пра сваю Барселону й была актыўна ня супроць Японіі. З намі яшчэ ішоў meramo, але за яго зьневажаньне прафэсіі журналіста я вырашыла яго амаль ня ўзгадваць:))
-Што там твая Барселона? - пытаў Сяржук.
-Гаўдзі, - крычала я. - Ты хоць разумееш? Гаўдзі!
-Людзі - вось, што істотнае. Мне нічым не запомніўся Кракаў, хоць я па ім доўга блукаў, а вось Ўроцлаў - ахвігенны горад, бо мы там зь мясцовым насельніцтвам добра патусілі.
-О так. Я люблю зьлівацца з народам, - рамантычна зацягнуў meramo

А мне патрэбны горад. Я не адмаўляюся ад людзей, проста пакуль увесь горад не аббегаю - не супакоюся. Я размаўляю з горадам, слухаю яго, бясконца фоткаю, калі даюць цацку малпе) І мне шкадавата часу на півас у кампаніі мясцовых жыхароў. Прычым, ніякім турыстам я сябе не адчуваю. Хутчэй Калумбам) Людзі - апасьля, спачатку горад: яго вежы й касьцёлы, дарогі й дахі. І пахі, і гукі.

з.ы. Ставіць помнік Гаўдзі ёсьць найвялікшае глупства:
а) ніхто ня здолее зрабіць нешта нават прыблізна вартае гэтага Чалавека;
б) для Гаўдзі мала помніка ў нашым звычайным уяўленьні. Яму помнікам з'яўляецца ўся Барселона.