| [ |
mood |
| |
bitchy |
] |
| [ |
music |
| |
deep trance |
] |
Вышыня тваіх адзнак адваротна прапарцыйна тваёй заработнай плаце. Мікола Б.
Ёсьць адзін выкладчык, які спачатку мяне давядзе да сьлёз, а пасьля да сьмеху (прычым ён пра гэта ня ведае:)). Ну хто яшчэ можа зрабіць мне балюча (чытай: ня выслухаць), а пасьля даслаць праз аднагрупніцу ліст з інфой, што мне аўтаматам 9? ааа патэліць баіцца:) Я ўжо пачала думаць, што паўтару лёс Хельгі. От жа сястрычкі. Нават праблемы з аднымі й тымі ж прэподамі)
А сёньня. Сёньня мяне проста да глыбіні душы абурыла выстаўленьне адзнак на іспыце па беларускай мове. Дзякуй табе Божа Алесь, што суботні вечар я правяла не з рэматычнай дамінантай. Але патраціла нядзелю для таго, каб адказаць у чым розьніца паміж "на дварэ й на двары"! Мяне такія пытаньні зьневажаюць. Я не ў дзіцячым садку, прабачце. Мяне б яшчэ папрасілі праскланяць слова "маці".
Але абурае іншае. Іспыт прымала лектарка (добра, спадарыня Самусевіч для тых, хто ў справе:). І я яе разумею й паважаю як выкладчыка. А рэйтынг выстаўляла іншая выкладчыца (слова "выкладчыца" выкарыстана як троп - гіпербала). -Я ўсяго 30 (тГ'ыццаць) год пГ'ацую на кафедГ'ы, - любіла заяўляць яна. І рэйтынг у нашай групы проста "зашкальвае" па Фарэнгейту. -Ну Вы ж Г'азумееце, што я не магу паставіць Вам высокую адзнаку, бо Вы ж можаце не адказаць на іспыце на яе. Ды й Самусевіч будзе падазГ'она глядзець на гэта.
Шаноўная сістэма адукацыі, чаму ты пабудавана на боязі? Чаму выкладчык семінарскіх баіцца лектара? А лектар глядзіць на карціну семінарскіх і бязвольна разводзіць рукамі? Чаму высокія адзнакі забаронены? Чаму я мушу адказваць па падручніках 1975-га года? Чаму я мушу схіляць галаву перад воляй выкладчыка, калі маю свае думкі? Чаму я мушу бубнець свой даклад ля дошкі, а не магу пэрфомансаваць? І чаму чым ніжэйшую пасаду займае чалавек, тым больш ён прагне даказаць сваю значнасьць?
Мне крыўдна. І за сябе, і за групу. Я лічу, што не адзінай тэорыяй жывы журналіст. І з усёй маёй павагі да выкладчыкаў БДУ, не магу трываць некаторыя няправільныя дзеяньні. Я ня геній у беларускай мове. Я не шукаю спачуваньня. Я жыву мовай, а не цытатамі з кніг Бурака, Яўневіча й слоўніка Крапівы. Я ня ўмею ўсьміхацца выкладчыку й ківаць яму, калі ён нясе лухту.
Скажаце, было б з-за чаго галаве балець: нязначная несправядлівасьць. Аднак такіх несравядлівасьцяў на кожным кроку. Мне далёка да Супэр-мэна й яго барацьбы з сусьветным злом. Вялікая несправядлівасьць складаецца з маленькіх.
з.ы. я люблю цябе жыцьцё! па частках і суцэльна ўсё=)
|